Menu

Statystyki

Brak własnych statystyk

Wyszukiwanie

La Vie de Maraiam Baouardy

En Galilée

Mariam Baouardy est née le 5 janvier 1846, à Abellin, petit village de Haute Galilée situé à une vingtaine de kilomètres de Nazareth . La beauté des paysages et la sagesse de cette terre resteront toujours gravées dans son cœur.

Les parents de Mariam sont issus de familles originaires du Liban et de Damas ; ils sont chrétiens, de rite oriental, et forment un foyer pauvre mais fervent. Ils ont eu successivement douze garçons qui, tous, sont morts en bas âge. Dans la foi, sa mère a alors eu l’inspiration de faire le pèlerinage à Bethléem pour solliciter une fille de la Vierge Marie. Là, dans la grotte de la Nativité, elle et son mari ont promis de donner à l’enfant le nom de Marie. Vingt neuf ans plus tard , Mariam viendra en ces lieux fonder le Carmel de Bethléem.

 

Carmel de Bethléem

Très tôt le Seigneur marque de son sceau le cœur de Mariam. Un jour , elle veut laver deux petits oiseaux, qui en meurent ! Profondément désolée, elle entend cette parole intérieure : « c’est ainsi que tout passe ; si tu veux me donner ton cœur, je te resterai toujours »

Deux ans après la naissance de Mariam, voici celle d’un petit frère Boulos (Paul), qui vient réjouir la famille.

Mais elle a tout juste trois ans quand soudain son père et sa mère meurent à quelques jours d’intervalle. Selon l’usage oriental, Boulos est alors recueilli par sa tante , tandis que Mariam est confiée à son oncle paternel.

En Égypte

Quelques années plus tard, cet oncle part pour l’Égypte, et se fixe dans les environs d’Alexandrie. A l’âge de 13 ans , Mariam refuse un mariage , arrangé à son insu selon la coutume orientale, pour se donner totalement au Christ. La fureur de son oncle éclate en mauvais traitements et vexations de toutes sortes. Au bout de trois mois de cette situation, Mariam songe à son frère qu’elle voudrait revoir, et lui écrit. Elle porte la lettre à un musulman, ancien domestique de la famille de son oncle, en partance pour Nazareth. Invitée à table, elle expose sa situation malheureuse.

Martyre à 13 ans

Le domestique lui suggère alors de passer à l’Islam. De nouveau , Mariam refuse énergiquement, en confessant sa foi chrétienne. Il la jette alors à terre et, dans son cimetière, lui tranche la gorge (elle en gardera toute sa vie une cicatrice impressionnante ). Puis ,la croyant morte, il l’enveloppe d’un grand voile et l’abandonne dans une rue déserte. C’était le soir du 8 septembre 1859.

Mariam « se réveille » dans une grotte avec à ses côtés une « religieuse en bleu », qu’elle saura plus tard être la Vierge Marie. Celle-ci a recousu la blessure, la soigne et l’enseigne avec une science et un amour hors du commun. Puis, lorsque Mariam est suffisamment rétablie, elle la quitte dans une église d’Alexandrie pendant que Mariam s’y confesse.

Sur les routes

A 13 ans commence alors pour la jeune Mariam une vie d’errance de ville en ville puis de pays en pays. Elle cherche sans y parvenir à rejoindre son frère et travaille comme domestique, d’abord à Alexandrie, Jérusalem, puis à Beyrouth, et enfin à Marseille. Chaque fois que l’estime des familles chez qui elle travaille devient trop grande (à Beyrouth deux miracles lui sont attribués) elle part plus loin.

En service à Marseille depuis deux ans ,elle a le bonheur d’être admise en mai 1865 chez les Sœurs de Saint Joseph de l’Apparition.

Dons mystiques extraordinaires

Toute la vie de Mariam a été remplie d’extraordinaires dons mystiques, parfois surprenants. Visions, extases (elle converse couramment avec les saints du ciel), prophéties, guérisons , lévitations, stigmates, possessions diaboliques ou angéliques, etc… Son humilité profonde (elle s’appelait couramment « le petit ») et son abandon total entre les mains du Seigneur lui ont permis de tout vivre avec un parfait équilibre humain et spirituel. Son amour unique est plein de fraîcheur. Elle est aussi pour nous le témoin de cet « univers invisible » que notre foi professe et dont nous vivrons éternellement, par delà la mort.

Mais, toujours, elle ramènera à la Foi et à l’Évangile comme seuls fondements solides

Peu après son entrée chez les Sœurs de St Joseph, l’apparition des stigmates gêne ses supérieurs qui préfèrent l’orienter vers une forme de vie plus contemplative et plus cachée.

Au Carmel

En juin 1867, elle rentre au Carmel de Pau comme « sœur converse », c’est à dire plus particulièrement chargée des tâches matérielles. Elle y prend le nom de Sœur Marie de Jésus Crucifié. Elle a 21 ans, mais on ne lui en donne pas plus de douze : « sa petite taille, sa figure candide, sa difficulté à s’exprimer en notre langue, sa profonde ignorance de toutes choses, car elle ne savait même pas lire, ni en arabe ni en français ; tout cela réuni en faisait un vrai type de l’enfance ; aussi pouvions-nous guère la désigner entre nous que sous le nom de la petite sœur » disait une de ses sœurs.

Au bout de trois ans, elle part avec cinq autres religieuses fonder un Carmel à Mangalore, en Inde. Elle y fait profession religieuse, après un noviciat qui a été plus long qu’à l’ordinaire à cause de ses stigmates. Mais une persécution éclate contre elle, toujours à cause de ses dons extraordinaires, mal interprétés par certains de ses supérieurs. Elle a beaucoup à en souffrir :on lui dit que sa profession est invalide, qu’elle est menée par le démon … ; elle doit finalement rentrer en France.

Ce deuxième séjour de trois ans au Carmel de Pau est marquée par de multiples grâces de joie. Sœur Mariam retrouve le monastère qu’elle appelle sa « maison paternelle ». Son renom de sainteté commençait alors à rayonner sur tout le diocèse : des prêtres, des évêques, des savants ou des voisins paysans venaient la consulter. Pour tous, elle avait une parole, un conseil très simple à donner.

En août 1875, elle part à nouveau, pour la fondation du Carmel de Bethléem. Connaissant l’arabe, elle sera l’apôtre du chantier de Bethléem, après avoir été l’inspiratrice des plans. Elle y meurt des suites d’un accident en allant porter à boire aux ouvriers qui y travaillent.

Zycie Mariam Baouardy

 

Kopciuszek z Betlejem

dodane 2006-12-21 10:32

ks. Tomasz Jaklewicz

za Gosc Niedzielny  52/2006|

Śpiewała w zakonnym ogrodzie, lewitując dwa metry nad ziemią. Bywała w dwóch miejscach jednocześnie, czytała w ludzkich sercach, prorokowała. Błogosławiona Mariam, arabska karmelitanka, jest patronką pokoju w rodzinnej Ziemi Świętej.

Kopciuszek z Betlejem 

Czy bycie mniszką właśnie tutaj to specjalna łaska? – Uff, to jest bardzo mocne – zapala się siostra Rafaela, jedna z czterech polskich karmelitanek w Betlejem. – Tu Bóg stał się małym dzieckiem, wydanym w ręce ludzi. To jest tajemnica ubóstwa Boga. Mariam, fundatorka naszego klasztoru, też była bardzo uboga w swoim człowieczeństwie: analfabetka, siostra niechórowa, czyli, po ludzku, siostra drugiej kategorii. Dla mnie ten klasztor i całe jej życie to jest takie silne proroctwo przeciwko temu, czemu hołduje dzisiejszy świat: pieniądzowi, mocy, przyjemności. A czy w ogóle słyszeliście o siostrze Mariam? Nie? To wam opowiem...

Podcięte gardło nastolatki
Mariam była dzieckiem Galilei, ale w pewnym sensie także dzieckiem Betlejem. Pochodziła z Abellin, małej wioski przepięknie położonej na wzgórzu w pobliżu Nazaretu. Rodzice Jerzy i Mariam, katolicy obrządku greckomelchickiego, wydali na świat 12 chłopców. Wszyscy umarli. Z mroku tej tragedii wyłania się życie małej Arabki, jak ją nazywano. Zdesperowani małżonkowie pielgrzymują do Betlejem. Po pokonaniu pieszo tej samej drogi, którą przebyła niegdyś brzemienna Maryja, modlą się w Grocie Narodzenia. Proszą Matkę Jezusa o córkę. Obiecują, że dadzą jej na imię Mariam (arabska wersja imienia Maria) i ofiarują na służbę Bogu. Wkrótce, w wigilię święta Trzech Króli, 5 stycznia 1846 roku przychodzi na świat dziewczynka. Dwa lata później rodzi się jeszcze chłopak Paweł.

Rodzicom nie było dane długo cieszyć się wymodlonymi dziećmi. Umierają oboje, kiedy mała Mariam ma trzy lata. Dzieci dostają się pod opiekę krewnych. Wuj adoptuje Mariam, inny krewny jej brata Pawła. Kiedy Mariam kończy osiem lat, wraz z rodziną swojego opiekuna opuszcza Palestynę i przenosi się do Aleksandrii w Egipcie. Zgodnie z arabskimi zwyczajami, wuj postanawia trzynastoletnią dziew- czynę wydać za mąż. Ku zaskoczeniu wszy- stkich, dzień przed ślubem Mariam stanowczo odmawia zamążpójścia i deklaruje, że chce pozostać dziewicą. Wuj wpada we wściekłość. Życie w przybranej rodzinie staje się dla młodej Arabki nie do wytrzymania. Próbuje skontaktować się z bratem i powrócić do Palestyny.

Prosi o pomoc młodego muzułmanina służącego u wuja. Ten domaga się, by Mariam przeszła na islam. Kiedy stanowczo odmawia, muzułmanin wpada w furię i podcina jej gardło. Przekonany, że nie żyje, porzuca ją w ciemnej uliczce. Dzieje się to 8 września 1858 roku, w święto Narodzenia Maryi. Dziewczyna ocalała. Jakim cudem, pozostaje tajemnicą. Po latach Mariam opowiada, że obudziła się w grocie, w której ubrana na niebiesko zakonnica pielęgnowała ją i doprowadziła do zdrowia. Jest przekonana, że to sama Maryja. Potężna blizna na szyi Mariam świadczy o tym, że i męczeństwo, i cudowne ocalenie nie były wytworem religijnej egzaltacji.

Śpiewała w zakonnym ogrodzie, lewitując dwa metry nad ziemią. Bywała w dwóch miejscach jednocześnie, czytała w ludzkich sercach, prorokowała. Błogosławiona Mariam, arabska karmelitanka, jest patronką pokoju w rodzinnej Ziemi Świętej.

 

Jestem „małe nic”
Cudownie ocalona pracuje odtąd jako służąca w różnych rodzinach. Z Aleksandrii udaje się do Jerozolimy, stąd do Bejrutu, wreszcie w 1863 roku do Marsylii, gdzie w rodzinie arabskich imigrantów jest kucharką. Ma dwadzieścia lat, ale wygląda na dwanaście. Jej jedyną własnością jest ubogie ubranie. Słabo mówi po francusku, nie ukończyła żadnej szkoły. Postanawia wstąpić do klasztoru. Pierwsze próby kończą się niepowodzeniem. Wreszcie w 1875 roku Mariam zostaje przyjęta do Zgromadzenia Sióstr św. Józefa na przedmieściach Marsylii. Gotowa do najcięższych prac, większość czasu spędza w kuchni i w pralni.

W domu sióstr józefinek otrzymuje dar stygmatów, które w swej prostocie uważa za objawy trądu. Stygmaty i stany ekstazy powtarzają się. Mistyczne zjawiska u młodej postulantki wywołują zamieszanie w klasztorze. Mistrzyni nowicjatu s. Weronika doradza Mariam wstąpienie do karmelitanek bosych w Pau, w południowej Francji. W maju 1867 roku Mariam opuszcza Zgromadzenie Sióstr św. Józefa, a w czerwcu rozpoczyna nowicjat w Karmelu w Pau. Otrzymuje imię Maria od Jezusa Ukrzyżowanego. Ponieważ jest praktycznie analfabetką, pozostaje siostrą konwerską (bez ślubów wieczystych). Nadzwyczajne mistyczne zjawiska narastają na niespotykaną skalę. To bynajmniej nie ułatwia jej życia. Mariam nazywa siebie „małe nic”. „Pokora jest szczęśliwa z bycia niczym” – powtarza.

Diabelskie kuszenie, śpiew w ekstazie
21 sierpnia 1870 roku kilka karmelitanek bosych z Pau wyrusza w drogę do Indii, by tam założyć klasztor w Mangalore. Na własną prośbę siostra Maria dołącza do fundatorek. Ciężko pracuje przy zakładaniu nowej fundacji. Także w Indiach doświadcza nadzwyczajnych łask mistycznych. Składa śluby zakonne 21 listopada 1871 roku. Wkrótce przeżywa najcięższy atak sił ciemności. Przez 40 dni Mariam zmaga się z szatanem. Siostry nie wiedzą, jak to wyjaśnić. W takiej sytuacji biskup odsyła s. Marię do klasztoru macierzystego w Pau.

Po powrocie do Pau jej dusza zdaje się rozkwitać. Niepiśmienna zakonnica, wykonująca najcięższe prace fizyczne, improwizuje podczas ekstaz pełne orientalnego wdzięku poezje. Lewituje ponad różanym krzewem w zakonnym ogrodzie i śpiewa: „Cały świat śpi. A Bóg tak pełen dobroci, tak wielki i godzien chwały w zapomnieniu! Nikt nie myśli o Nim! Spójrz, cała natura Go wielbi: niebo, gwiazdy, drzewa, zioła – wszystko Go wychwala; lecz człowiek, który poznał wielkość Jego czynów i powinien je ogłaszać – śpi! Chodźmy obudzić cały wszechświat!”.

Jeśli chodzi o obfitość i rozmaitość duchowych darów, Mariam mogłaby spokojnie konkurować z ojcem Pio. Lewitacje, stygmaty, ekstazy, bilokacja, mistyczne przebicie serca, umiejętność czytania w ludzkich sercach, proroctwa. Mariam jest jakby niesiona przez Ducha Świętego. Nieustannie powtarza modlitwę: „Duchu Święty – natchnij mnie…”. Osobiście pisze petycję do papieża Piusa IX, w której zwraca uwagę, że w Kościele zaniedbano nabożeństwo do Ducha Świętego, i prosi o jego ożywienie.

Śpiewała w zakonnym ogrodzie, lewitując dwa metry nad ziemią. Bywała w dwóch miejscach jednocześnie, czytała w ludzkich sercach, prorokowała. Błogosławiona Mariam, arabska karmelitanka, jest patronką pokoju w rodzinnej Ziemi Świętej.

 

Klasztor jak wieża Dawidowa
Mariam oświadcza siostrom, że wolą Boga jest wybudowanie Karmelu w Betlejem. Wszystko i wszyscy są przeciwko. Potrzebny jest sponsor i zgoda Rzymu. Sponsorką staje się Berthe Dartigaux, młoda arystokratka z Pau, złączona z Mariam siostrzaną przyjaźnią. Rzym mnoży przeszkody. Mariam szturmuje niebo. W końcu nadchodzi upragniona zgoda. We wrześniu 1875 roku grupa karmelitanek przybywa do Betlejem. Mariam, idąc za głosem wewnętrznego objawienia, wskazuje miejsce pod budowę. Jest nią tzw. Wzgórze Dawidowe. Na kawałku kartki dzielna karmelitanka z wprawą architekta rysuje projekt klasztoru. Karmel ma swoim kształtem przypominać wieżę Dawidową, o której mówi Pieśń na Pieśniami.

Przez ostatnie trzy lata życia siostra Maria osobiście kieruje budową. Jak mówi, sama „cała pogrążona w piasku i w wapnie”. Czuwa nad robotnikami, nadzoruje dostawców, rozwiązuje spory. W tym samym czasie podejmuje inicjatywę budowy Karmelu w Nazarecie. Wedle jej wizji, Karmel w Betlejem ma być fortecą dla południowej Palestyny, Karmel w Nazarecie fortecą dla północnej części Ziemi Świętej. W czasie podróży do Nazaretu Mariam zatrzymuje się w rodzinnym Abellin. W drodze powrotnej wskazuje miejsce ewangelicznego Emaus, w którym Jezus spotkał się z dwoma uczniami po zmartwychwstaniu. Skąd wie, że to tu? Jak wszystko – bezpośrednio od Jezusa.

24 marca 1876 roku zostaje poświęcony kamień węgielny, a już 21 listopada tego samego roku do klasztoru wprowadzają się zakonnice. 12 sierpnia 1878 roku Mariam przewraca się tak nieszczęśliwie, że łamie sobie wielokrotnie lewe ramię. Następnego dnia pojawia się gangrena. U łoża umierającej zjawia się patriarcha Jerozolimy Vincenzo Bracco. Siostra Maria od Jezusa Ukrzyżowanego umiera cicho, bez agonii, 26 sierpnia 1878 roku, mając 33 lata. Zdoła jeszcze wyszeptać: „O Jezu, miłosierdzia”. Pochowano ją tu, w Karmelu w Betlejem. Proces beatyfikacyjny, otwarty w roku 1919, zakończył się uroczystą beatyfikacją, której dokonał Jan Paweł II 13 listopada 1983 r. w Rzymie.

Zapach róż
– Zwróciliście uwagę, Mariam zmarła 26 sierpnia, w święto Matki Bożej Częstochowskiej – kończy swoją opowieść siostra Rafaela. Ja przyjechałam tu z Karmelu z Częstochowy. Trzy pozostałe siostry Polki przyjechały z Dysa pod Lublinem, z Karmelu pod wezwaniem Maryi Częstochowskiej. To się tu wszystko przedziwnie klei. Spójrzcie, jak pięknie stąd widać Betlejem.

Siostra Lucyna Seweryniak, aktualna przeorysza, od 6 lat jest w Betlejem. Wspomina przeżycie z wiosny 2002 roku, kiedy grupa uzbrojonych Palestyńczyków zamknęła się w Bazylice Narodzenia. Wojsko izraelskie otoczyło teren. – Pamiętam bombardowanie przez trzy noce, ale tak zdrowo, że aż wylatywały szyby w klasztorze. Godzina policyjna, dźwięk samolotu krążącego nad głowami, schodzenie do piwnicy… Żadna z nas nie miała przecież przeżyć wojennych. Ten moment bardzo nas zjednoczył z Betlejem. Trzy z nas podjęły wtedy decyzję zostania tutaj na zawsze. Nie stoimy po żadnej stronie. Nienawiść i lęk powstają po obu stronach muru. Mamy oczy wpatrzone w Boga, modlimy się za jednych i za drugich. Jesteśmy jedynym Karmelem na terenie Autonomii Palestyńskiej. To rodzi wiele trudności, ale zdanie się na Boga pokazuje mi cuda. Żadnych zapasów nie mamy. Żyjemy z tygodnia na tydzień, ale nigdy się nie zdarzyło, żeby brakło pieniędzy. Jest nas tu aktualnie 9 sióstr: dwie z Francji, dwie z Madagaskaru, jedna z Filipin, cztery z Polski. Od czterdziestu lat nie ma powołań lokalnych. Choć ostatnio pojawiła się dziewczyna z Betlejem. Ujęła mnie tym, że zanim się przedstawiła, wyrzuciła z siebie: chcę żyć tak jak wy, dla Jezusa.
Oglądamy z zaciekawieniem pamiątki po siostrze Mariam: jej habit, łóżko, modlitewnik.
Czujemy silny różany zapach.

 

Święta

Środa, XXIV Tydzień zwykły Rok A, I Wspomnienie Św

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Sonda

czy potrzebna jest strona parafialna w internecie

bardzo

mało potrzebna

wcale nie potrzebna

nie wiem


Licznik

Liczba wyświetleń strony:
527